Blues Brothers Day był jednym z najbardziej charakterystycznych przedsięwzięć Zdzisława Smektały: autorskim wydarzeniem łączącym blues, jazz, rock’n’roll, happening, miejską energię i wrocławskie środowisko ludzi kultury. Festiwal wyrastał z fascynacji filmem The Blues Brothers Johna Landisa, z jego hasłem misji, czarnymi garniturami, kapeluszami, ciemnymi okularami i muzyką graną z przekonaniem, że rytm może być jednocześnie zabawą, gestem wolności i wspólnym językiem ludzi bardzo różnych środowisk.

Wrocławski charakter wydarzenia był równie ważny jak sama muzyka. Osią programu był blues, lecz Smektała budował wokół niego święto spotkania: z koncertami, scenicznym gestem, miejską wspólnotą i atmosferą, która wykraczała poza zwykły festiwal.

Wrocławska formuła BBD była szersza niż zwykły koncert. Smektała budował wydarzenie jako kilkugodzinny muzyczno-towarzyski spektakl, najczęściej związany z Teatrem Polskim we Wrocławiu, ale promieniujący także na miasto: z paradą postaci, plakatami, nietypowymi biletami, scenografią, akcjami promocyjnymi i corocznym rytuałem spotkania publiczności. Jedna z edycji rozpoczynała się przed teatrem występem big-bandu Afera, a koncert główny trwał od wieczora do północy. Przez trzynaście edycji sala Teatru Polskiego była wypełniona publicznością.

Na scenie BBD pojawiali się artyści bluesowi, jazzowi, rockowi, estradowi i klasyczni, często zapraszani do wejścia w bluesową konwencję. W programach festiwalu i relacjach pojawiali się m.in. Sławek Wierzcholski Folk-Blues Trio, Tomasz Stańko & Co, Mira Kubasińska, Mike Russell & Levandek All Stars Blues Band, Shemekia Copeland, Ella Mielczarek, Maryla Rodowicz z Gangiem Olsena, Ewa Bem, Wojciech Karolak, Włodzimierz Nahorny, Waldemar Malicki, Tadeusz Nalepa, Andrzej Jagodziński, Lora Szafran, Zbigniew Namysłowski, Krzysztof Ścierański, Jarosław Śmietana i Anna Faber. Wśród zagranicznych gości byli także Sugar Blue, Angela Brown, Karin Krog, Carlos Johnson, Andy Egert i Nina Hagen.

Istotną częścią festiwalu byli również ludzie spoza samej sceny muzycznej. BBD przyciągał aktorów, satyryków, polityków, grafików, samorządowców i osoby rozpoznawalne w życiu publicznym. Tytuł Bluesmana Roku trafiał do osób niezależnych, popularnych i niepokornych; otrzymywali go m.in. Władysław Frasyniuk, Józef Pinior, Sylwester Chęciński, Leon Kieres, Bogdan Zdrojewski, Witold Krochmal, Andrzej Mleczko, ojciec Maciej Zięba, Daniel Olbrychski, Robert Gonera i Tadeusz Drozda. Plakaty i oprawę przygotowywali m.in. Andrzej Mleczko, Andrzej Krauze, Rafał Olbiński i Andrzej Czeczot.

Szczególne miejsce zajmowały edycje tematyczne. VII Blues Brothers Day w 2004 roku nosił tytuł Kobiety Bluesa; program łączył koncerty z przypomnieniem wielkich głosów bluesa i jazzu, a wykonawcy przygotowywali własne, bluesowo zabarwione interpretacje muzyki Czesława Niemena. Po latach pamięć o BBD wracała także w koncertach wspomnieniowych, m.in. w wydarzeniu The Blues Brothers Day. In memory of Zdzisław Smektała w Imparcie.

Blues Brothers Day był więc nie tylko festiwalem muzycznym. Był autorską formą opowiadania o Wrocławiu: mieście spotkań, wolnej muzyki, scenicznego gestu i ludzi, którzy lubili przekraczać granice między koncertem, felietonem, żartem, sztuką i miejską legendą.