Słowo na niedziele. Dla tych, co to nie byli w Kościele.
Siostry i Bracia!
Dzisiejsze kazanie będzie odrobinę dłuższe, ale i sprawa jest dla narodu ważna.
Rozpocznę od jawnej spowiedzi. Do wyborów wprawdzie jeszcze 33 rzuty beretem, ale w Polandii się wyraźnie kitwasi. Coraz więcej święconej wody – coraz mniej zwykłego mydła. Niestety, nie mam już politycznych idoli. Rozmienili się na drobne. Pozostał mi Mikołaj Gogol i jego myśl: Jeden jest tam porządny człowiek – prokurator, ale i ten prawdę mówiąc – świnia. Chociaż i sam Gogol wpisany do wyszukiwarki wyskakuje jako… Google. Biblijny koniec świata?
Moi żelaźni dotąd kandydaci w odwrocie. Zaradny baron Muenchhausen, który się sam za włosy wyciągał z błota (czytaj z opresji) – to skubany Niemiec od Merkel, więc lipa, zaprzaństwo. Z kolei Apacz Winnetou – okazuje się – postać fikcyjna. Prawdopodobnie też Niemiec – adoptowany przez wodza Inczuczunę. Narodowosocjalistyczny bojownik, wymyślony w kryminale przez podejrzane indywiduum Karola Maya. Pierwowzór osobowościowy Karola Marksa.
O innych moich bohaterach – takich jak radziecki Harry Potter – czyli Pawka Korczagin, albo Janek Krasicki – też nie wspominam, jak u Gogola okazali się szujami.
Został mi więc tylko pracownik fizyczny, historyk, premier – Donald Tusk. Poznałem go, gdy w politycznym pacholęctwie przyjeżdżał do Wrocławia – wspierać trzech serdecznych kumpli, miejscowych liderów Kongresu Liberalno Demokratycznego. Podnosił na duchu Grzegorza Schetynę, Jacka Protasiewicza oraz Zenona Michalaka. Dzisiaj Tuskowi nieustannie spada popularność, Schetyna wewnątrzpartyjnie występuje przeciwko Protasiewiczowi. A Zenon Michalak szuka swojego miejsca w biznesie (był dawniej na 72 miejscu listy „Wprost” najbogatszych Polaków) i chce zapomnieć o kryminale, w którym czasowo przebywał.
Obecnie nastąpi to wyznanie z początku felietonu. Czuję po kościach, że z braku nawet nędznej – dla mnie – propozycji politycznej, znów do urny (durny, kto chodzi do urny?) wrzucę kartkę z nazwiskiem aktualnego premiera. Chociażby dlatego, że ma coś wspólnego z Indianinem Winnetou oraz z Niemcami (nie myślę w tym przypadku o dziadku Tuska). Jego najwyższe w życiu odznaczenie, to indiański Krzyż Wielki Orderu Słońca Peru. A drugi pod względem ważności zaszczyt – to Nagroda Karola Wielkiego (wręczała Angela Merkel) przeznaczona dla „patrioty i wielkiego Europejczyka jednoczącego Stary Kontynent”. Brawo!
A wreszcie uznaję go za polityka przewidywalnego. Po sześciu latach rządzenia poznałem bowiem tajemnicę jego władzy.
Teraz i Wam to zdradzę! Lecz, Boże, nie przekazujcie mych myśli dalej. Może wybuchnąć afera!
Kierujący naszą ojczyzną premier Donald Tusk – w ostatnich latach – niewątpliwie korzysta z dekalogu Avrama Noama Chomsky’ ego (1928). Urodzonego w Filadelfii amerykańskiego profesora, filozofa, lingwisty, pochodzenia żydowskiego syna Ukraińca i Białorusinki (przestałbym dalej naigrywać się z tych narodów).
Przedstawiam tę inżynierię – rządzenia masami – bez obstrukcji. Nie musicie wszystkiego czytać duszkiem. Konstatujcie ważne zdania Chomsy’ego na raty, jak w NBP. A spostrzeżecie, że obecna władza – to rządy PO plus elektryczność (można dodać ciepłą wodę w kranie). Niby skomplikowane – a takie proste! Uważnej lektury!
Dekalog zilustrowałem zdjęciami Andrzeja Walkusza, mojego kumpla, świetnego fotografika pochodzącego a Wrocławia (obecnie mieszka w kraju Karola Maya). Smakujcie!
Noam Chomsky
1. ODWRÓĆ UWAGĘ
Kluczowym elementem kontroli społeczeństwa jest strategia polegająca na odwróceniu uwagi publicznej od istotnych spraw i zmian dokonywanych przez polityczne i ekonomiczne elity, poprzez technikę ciągłego rozpraszania uwagi i nagromadzenia nieistotnych informacji. Strategia odwrócenia uwagi jest również niezbędna aby zapobiec zainteresowaniu społeczeństwa podstawową wiedzą z zakresu nauki, ekonomii, psychologii, neurobiologii i cybernetyki. „Opinia publiczna odwrócona od realnych problemów społecznych, zniewolona przez nieważne sprawy. Spraw, by społeczeństwo było zajęte, zajęte, zajęte, bez czasu na myślenie, wciąż na roli ze zwierzętami.
2. STWÓRZ PROBLEMY, PO CZYM ZAPROPONUJ ROZWIĄZANIE
Ta metoda jest również nazywana „problem – reakcja – rozwiązanie”. Tworzy problem, „sytuację”, mającą na celu wywołanie reakcji u odbiorców, którzy będą się domagali podjęcia pewnych kroków zapobiegawczych. Na przykład: pozwól na rozprzestrzenienie się przemocy, lub zaaranżuj krwawe ataki tak, aby społeczeństwo przyjęło zaostrzenie norm prawnych i przepisów za cenę własnej wolności. Lub: wykreuj kryzys ekonomiczny aby usprawiedliwić radykalne cięcia praw społeczeństwa i demontaż świadczeń społecznych.
3. STOPNIUJ ZMIANY
Akceptacja aż do nieakceptowalnego poziomu. Przesuwaj granicę stopniowo, krok po kroku, przez kolejne lata. W ten sposób przeforsowano radykalnie nowe warunki społeczno-ekonomiczne (neoliberalizm) w latach 1980 i 1990: minimum świadczeń, prywatyzacja, niepewność jutra, elastyczność, masowe bezrobocie, poziom płac, brak gwarancji godnego zarobku – zmiany, które wprowadzone naraz wywołałyby rewolucję.
4. ODWLEKAJ ZMIANY
Kolejny sposób na wywołanie akceptacji niemile widzianej zmiany to przedstawienie jej jako „bolesnej konieczności” i otrzymanie przyzwolenia społeczeństwa na wprowadzenie jej w życie w przyszłości. Łatwiej zaakceptować przyszłe poświęcenie, niż poddać się mu z miejsca. Do tego społeczeństwo, masy, mają zawsze naiwną tendencję do zakładania, że „wszystko będzie dobrze” i że być może uda się uniknąć poświęcenia. Taka strategia daje społeczeństwu więcej czasu na oswojenie się ze świadomością zmiany, a także na akceptację tej zmiany w atmosferze rezygnacji, kiedy przyjdzie czas.
5. MÓW DO SPOŁECZEŃSTWA JAK DO MAŁEGO DZIECKA
Większość treści skierowanych do opinii publicznej wykorzystuje sposób wysławiania się, argumentowania czy wręcz tonu protekcjonalnego, jakiego używa się przemawiając do dzieci lub umysłowo chorych. Im bardziej usiłuje się zamglić obraz swojemu rozmówcy, tym chętniej sięga się po taki ton. Dlaczego? „Jeśli będziesz mówić do osoby tak, jakby miała ona 12 lat, to wtedy, z powodu sugestii, osoba ta prawdopodobnie odpowie lub zareaguje bezkrytycznie, tak jakby rzeczywiście miała 12 lub mniej lat”.
6. SKUP SIĘ NA EMOCJACH, NIE NA REFLEKSJI
Wykorzystywanie aspektu emocjonalnego to klasyczna technika mająca na celu obejście racjonalnej analizy i zdrowego rozsądku jednostki. Co więcej, użycie mowy nacechowanej emocjonalnie otwiera drzwi do podświadomego zaszczepienia danych idei, pragnień, lęków i niepokojów, impulsów i wywołania określonych zachowań.
7. UTRZYMAJ SPOŁECZEŃSTWO W IGNORANCJI I PRZECIĘTNOŚCI
Spraw, aby społeczeństwo było niezdolne do zrozumienia technik oraz metod kontroli i zniewolenia. „Edukacja oferowana niższym klasom musi być na tyle uboga i przeciętna na ile to możliwe, aby przepaść ignorancji pomiędzy niższymi a wyższymi klasami była dla niższych klas niezrozumiała.
8. UTWIERDŹ SPOŁECZEŃSTWO W PRZEKONANIU, ŻE DOBRZE JEST BYĆ PRZECIĘTNYM
Spraw, aby społeczeństwo uwierzyło, że to „cool” być głupim, wulgarnym i niewykształconym.
9. ZAMIEŃ BUNT NA POCZUCIE WINY
Pozwól, aby jednostki uwierzyły, że są jedynymi winnymi swoich niepowodzeń, a to przez niedostatek inteligencji, zdolności, starań. Tak więc, zamiast buntować się przeciwko systemowi ekonomicznemu, jednostka będzie żyła w poczuciu dewaluacji własnej wartości, winy, co prowadzi do depresji, a ta do zahamowania działań. A bez działań nie ma rewolucji!
10. POZNAJ LUDZI LEPIEJ NIŻ ONI SAMYCH SIEBIE
Przez ostatnich 50 lat szybki postęp w nauce wygenerował rosnącą przepaść pomiędzy wiedzą dostępną szerokim masom a tą zarezerwowaną dla wąskich elit. Dzięki biologii, neurobiologii i psychologii stosowanej „system” osiągnął zaawansowaną wiedzę na temat istnień ludzkich, zarówno fizyczną jak i psychologiczną. Obecnie system zna lepiej jednostkę niż ona sama siebie. Oznacza to, że w większości przypadków ma on większą kontrolę nad jednostkami, niż jednostki nad sobą.
źródło: Noam Chomsky – „Silent Weapons for Quiet War”